Вятры

Наплывае адчай, і зыбаецца сум
Павуціннаю кволкасьцю баб’яга лета.
Нас халодныя ветры латошаць, трасуць,
У тумане прапалі імклівыя мэты.
Наплывае адчай, і зыбаецца сум.
Крыльляў порсткіх ніяк ня ўзьняць.
Парахня
Пераела нутро, збузавала красу.
Не адходзіць ад нас ні на крок цішыня.
Нашым дзеям сьмяротны прыйшоў рачанец.
Дзіды часу навылет пратнулі нутро.
Воблік наш гартаваны ў гадах учарнеў
Ад туманнай імжакі і зыркіх вятроў.
Мне страшна за вас, дарагія сябры
За вокнамі веюць ліхія вятры
Пабудзьце ў хаце са мной да зары
За вокнамі веюць ліхія вятры
Нашым дзеям сьмяротны прыйшоў рачанец.
Нас адкінулі шуфлем у згоніны веку,
Як сьвятлом каганцовым жыцьцё мільгане,
Прыляціць мо рыданьне аднекуль?
Больш ніколі ня ўбачым трывожнай зары,
Палахлівых кастроў прыгуменнай рабіны.
Наш апошні з грудзей анямелых узрыд
Па жыцьці засумуе і ў далях загіне.
Мне страшна за вас, дарагія сябры
За вокнамі веюць ліхія вятры
Пабудзьце ў хаце са мной да зары
За вокнамі веюць ліхія вятры
Больш ніколі ня ўбачым трывожнай зары
(Нас, пахілых, нядэшлых, зямлёй занясе).
I бяз нас будуць зь ветрам аўсы гаварыць,
I начамі купацца ў квяцістай расе.
Шмат гадоў перажыта, загашана дум,
Неўпынёных узьлётаў разьвеяна ў полі.
Так напісана, мусіць, было на раду…
То спружынавы росхін трагічнае долі…
Шмат гадоў перажыта, загашана дум…
Усё бліжэюць магілы халоднай абрысы.
Разьвітаньне ўсім, што за намі ідуць,
Чые сэрцы гараць, як разьдзьмуханы прысак!
Мне страшна за вас, дарагія сябры
За вокнамі веюць ліхія вятры
Пабудзьце ў хаце са мной да зары
За вокнамі веюць ліхія вятры