Zamire Khodsar

طبعم همه خشک است ، حقیقت
شیرین شوَم از ، شهدِ شکوهت
ای خسرویِ شیرین دهنان ، قندِ دمادم
پُر ساز رگِ نی شِکرم را
مُردابِ مرا زنده کن ای دوست
از چشمه ی صافَت بده ام تا
سیراب شوم ، جان به کف آرم
تقدیم کنم پا و سَرم را
چون پست رود ، رحمتِ جانان
ما پست رویم ، تا که ببارد
بر چهره ی ما ، رحمتِ باران
دریاب زمینِ لاغرم را
نابابِ مرا باب کن ای دوست