Parooye Bi Ghayegh

دو تا چشمام
دو تا سرباز مغرورن
که مدت‌هاست
از معشوقه‌شون دورن
دو تا سرباز که
چند تا زن تنها
توی دلشوره‌هاشون
رخت می‌شورن
دو تا دستام
دو تا چاقوی بی دسته
دو تا قفلِ بزرگ
دست و پا بسته
دو تا پارو
دو تا پاروی بی قایق
دو تا کشتی
با ده تا لنگر خسته
گلوم خلوت‌ترین
پس کوچه‌ی بن بست
سرم سرکش‌ترین
فواره‌ی میدون
یه فنجون قهوه
تو غمگین‌ترین کافه
یه عابر تو خیابونای سرگردون
چشامو بستم و
وا کردم و دیدم
یکی، از بالِ بسته‌م
آسمون ساخته
یکی بختک شده
افتاده رو سینه‌م
یکی، از استخونام
نردبون ساخته
سرم
چند تا کتاب رنگ و رو رفته
یه بالون با طناب از گلو پاره
یه اعدامی که
امیدش به دنیا نیست
ولی دنیا براش جذابیت داره
نه دنیا از سرم خیلی زیادی بود
نه پیشونی نوشته‌م بود کم باشم
به هر تقدیر شکلک در نیاوردم
فقط می‌خواستم شکل خودم باشم
گلومو پاره کردم
اما این مردم
بهم گفتن
که دیوونه‌ست
عاشق نیست
کسی باور نکرد
این آدم بی شکل
به غیر از عشق
با چیزی موافق نیست