Parchame Sefid

زیر پرچم سه رنگ
واسه پرچم سفید
مادرم دعا می کرد
پدرم می جنگید
قلبمون اون روزا
اینهمه ترک نداشت
دلمون شور می زد
دستامون نمک نداشت
حالمون اون روزا
اگه رو به راه نبود
عوضش امیدمون
کسی جز خدا نبود
روزای در به دری
شبای بمبارون
دنبال نفت بدو
تو صف غذا بمون
دست خالی زیر
گوله بارون بودیم
خسته بودیم اما
مرد میدون بودیم
رفقای مدرسه م
هنوزم یادم میان
کاش می دونستم الان
همکلاسیام کجان
خنده های خواهرم
لاله بود و پژمرد
اشکای برادرم
سیل شد دنیا رو برد
سیل خون جاری بود
از عطش تا کارون
خیلیا خاک شدن
زیر سقف خونشون
حاج خانوم بهم میگه
به دلم افتاده
پسرمظلومم
پشت در وایستاده
هنوزم بعضی شبا
موج بمبه تو سرم
هنوزم خواب می بینم
خونه ریخته رو سرم
هشت سال زندگی
با همین دردا گذشت
هشت سال آزگار
سخت بود اما گذشت
واسه پرچم سه رنگ
زیر پرچم سفید
من هنوز معتقدم
باز باید جنگید