Morada Aberta

Diz me rio que conheço
Como não conheco a mim
Quanta magua vai correr
Até o desamor ter fim
Tu nem me ouves lanceiro
Por entre vales e montes
Matando a sede ao salgueiro
Lavando a alma das fontes
Vi o meu amor partir
Num comboio de vaidades
Foi à procura de mundo
No carrocel das cidades
Onde o viver é folgado
E dizem não há solidão
Mas eu no meu descampado
Não tenho essa ilusão
Se eu fosse nuvem branca
E não um farrapo de gente
Vertia-me aguaceiro
Dentro da tua corrente
E assim corria sem dor
Sem de mim querer saber
E como tu nesse rumor
Amava sem me prender
Vem rio que se faz tarde
para chegares a parte incerta
espalha por esses montes
que tenho a morada aberta (bis)
Powiedz mi rzeko, którą znam tak dobrze
Jak siebie nigdy nie poznałam
Ile musi jeszcze upłynąć smutku
Zanim skończy się brak miłości.
Nie możesz nawet mnie usłyszeć, lansjerze
Poprzez góry i doliny
Gasząc pragnienie przy wierzbie.
Zmywając moją duszę w fontannach
Widziałam jak odchodzi moja miłość
W pociągu próżności
Ruszając na podbój świata
Na karuzeli miast
Tam gdzie życie jest łatwe
I tam gdzie ponoć nie ma samotności
Ale ja na moim odludziu
Nie wierzę w to.
Gdybym była białą chmurą
A nie rozdartą ludzką istotą
Uwolniłabym prysznic deszczu
I połączyłabym się z twoim prądem
I odeszłabym bez bólu
Nie martwiąc się o samą siebie.
I jak ty w tym hałasie
Kochasz, nie przywiązując się do mnie
Płyń rzeko, już późno
Aż dopłyniesz do tego niepewnego miejsca
Rozgłoś pośród gór,
Że jestem miejscem