Nie ratuj mnie

Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie
Nie przychodź więcej pod osłoną nocy
Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie od dawna już, gdy patrzysz w moje oczy…
Znowu jestem gdzieś daleko
Z góry widzę senne miasto
Na twarz delikatnie pada mi późnojesienne światło
Na to co mnie boli nie ma leku
Pewnie już wszystko przepadło
Zdałem sobie z tego sprawę dopiero kiedy mnie we mnie zabrakło
Nic już nie jest takie samo
Ciemno jest nawet wtedy, gdy jest jasno
Nie pomaga nawet drzewo
Z którego obserwuję jak gwiazdy gasną
Dlaczego ciągle gapię się w niebo?
W krew to mi weszło już dawno
Chyba nie oczekuję niczego
I czekam tylko by Słońce zaszło
Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie
Nie przychodź więcej pod osłoną nocy
Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie od dawna już, gdy patrzysz w moje oczy…
Miasto tonie we mgle
A ja ze zmęczonymi oczami
Szukam Dziewczyny, która sama wraca nocą do domu pustymi ulicami
Może coś znajdzie we mnie
A może nie znajdzie i zje mnie?
Może tak właśnie będzie i to jeszcze zanim nadejdzie ten dzień
To byłoby Szczęściem
Gdzie jest moja panna Ives?
Może ona zdejmie zaklęcie, które mnie dręczy od lat?
Ono nie daje mi szans
Przez nie nie widzę już żadnych barw
Jest tylko szarość co zlewa w całość mnie i otaczający mnie świat…
Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie
Nie przychodź więcej pod osłoną nocy
Nie ratuj mnie
Nie da się naprawić nic
Nie ma mnie od dawna już, gdy patrzysz w moje oczy…