Mònstres

En sòn cap era net s’a posat
Non vò tornar a veir era lum deth dia
Damb que vedec era cara amarga des umans
Laguens sòn s’an quedat toti es detalhs deth moment
N’i a pro damb díder que rebrembe eth sòn perfum
E sense dobte era crabata damb que la estaquèc
Enes rigids hèrs deth pitjor lhet tà dromir
Sense preguntes ne paraules d’amor
Qu’imaginaue e demoraue en sòn prumèr còp
Son un grop des umans qu’un dia acabèren lhòcos
Ments macabres de poder
Era pandèmia s’estenec, e deishèren d'èster umans
E non, son animaus, son animaus…
S’an convertit en mònstres
E non, son animaus, son animaus…
S’an convertit en mònstres!
E tornen, e tornen, e tornen a abusar
Que ja sabem, qu’auem viscut, qu’ei ben sabut
Qu' a on i a poder tanben i a abús
Van dera man, van dera man…
Van dera man, van dera man!
S’an contagiat totes es classes de mès ensús
E van violant e vulnerant es drets des qu’encara èm umans
Ei era hèsta der enganh ena nòsta tèrra
Va poirint-se d’impoténcia
Era vergonha se li minge eth pòc orgulh qu’auie sauvat
E tot e atau, i a cada dia un abús nau
Cada dia un omicidi, cada dia un que mòr de hame
Cada dia i a ua hemna que plore e un òme umiliat
E un petit ath que li an arringat era enfància a garrotades
E ua petita qu’ei forçada pera sua gràcia e eth sòn encant
E non, son animaus, son animaus…
S’an convertit en mònstres
E non, son animaus, son animaus…
S’an convertit en mònstres!
E amen! Quan diden que toti vam a èster liures
Tant eth, com tu o aqueth
E amen! Quan diden que toti auram felicitat
Tant eth, com tu o aqueth
E amen! Quan diden qu’auem eth poder enes mans
Tant eth, com tu o aqueth
E amen!