Vise Til Våren

Når vibå e komen, og vårsolå blør
— over havet — ved bligredagsleitet;
då ungdommen vaknar — og barndommen dør;
og rett mange dei ynskjer — og veit det.
Ein held om ei ung og ei jentemjuk hand;
når han går heim frå helgenattsdansen.
Og guten ho leier er heit som ein brann,
men han fryse — i solrenningsglansen.
Og ingen veit heilt kvar dei gjere seg av,
for dei fotlette fara i snøen,
vert vaska av regn som sig inn i fra hav
— og snart skine det grønt over bøen.
Hald i handa mi du.
Hald meg tett innte deg.
Hald meg slik at eg kjenne eg leve!
Det kveldest så - etter ein vårvarme dag,
og foreldra spøre — og ber enn.
Men det bryr ikkje dei to som søve i lag
— og no sige det natt over jæren.
Slik ligge dei fredfullt og søve dei to
— dei som no er dei enaste rette —
— med hender som famnar, men ligge i ro
— dei er kvinne og mann etter dette-