Małe Rzeczy

Zabawne, że pierwszy raz chcę tu być
Bo chyba zacząłem się nie bać
Brakuje mi tych zwyczajnych dni
Choć wcześniej uwagi nie poświęcałem im
Hałasu ulic, przepuszczania przez drzwi
Ścisku w tramwajach, naszych skwaszonych min
Dziwne, zawsze mnie przytłaczał świat
Teraz tęsknię za rzeczami, których miałem dosyć wcześniej
Wiesz, miałem raczej pragmatyczne podejście
Tylko, że przez nie przegapiłem tu i teraz
Bo sprawdzając każdy krok swój ograniczyłem się nieraz
Kopiąc coraz głębszą przepaść
A jak zaczniesz trudno przerwać
Zabawne, że pierwszy raz chcę tu być
Chcę tu być
Bo chyba zacząłem się nie bać żyć
Nie bać żyć
Brakuje mi tych zwyczajnych dni
Choć wcześniej uwagi nie poświęcałem im
Hałasu ulic, przepuszczania przez drzwi
Ścisku w tramwajach, naszych skwaszonych min
Brakuje mi kilku zwyczajnych rzeczy
W słuchawkach bym się pokiwał jadąc tramwajem do kina
Ktoś o przystanek by spytał, ręce rozłożyłbym
Zrobił «nie wiem jak pomóc» minę i że głupio mi
Chwilę się przeszedł i pogapił na pieszych
Przerwa na trawce, w końcu przestał się spieszyć
Spóźniony w kinie siadłbym w rzędzie pierwszym
Stąd widok lepszy
Brakuje mi tych zwyczajnych dni
Choć wcześniej uwagi nie poświęcałem im
Hałasu ulic, przepuszczania przez drzwi
Ścisku w tramwajach, naszych skwaszonych min