Nie wiem sam, gdzie mój dom

Tyle godzin tygodniowo spędzam w PKP
Że nie dziw się, że czasem na mnie trzeba czekać też
Tak często śpię w nieznanych czterech ścianach
Że nie wiem gdzie przynależę, to czasem szczerze dramat
Choć Głogów zawsze smakuje tak samo mi
I nigdzie nie wygląda tak fajnie jak tu rano świt
Tak często chodzę po mostach w 71
Że sam już chyba co znam lepiej tak szczerze nie wiem
Tak często widzę dworce, perony non stop
Kiedy znowu jadę grać koncert, zmęczony mocno
Znowu odwiedzam twoje rejony Polsko
I choć cieszy mnie to, boję się by to mnie nie przerosło, też
Tylko jedno miejsce chce domem nazywać
Tracąc je gubimy tożsamość na rzecz ciągłych poszukiwań
I choć może nie zawsze to się opłaca
Fajnie jest mieć zawsze do czego wracać
Nie wiem sam gdzie mój dom
Już, nie wiem sam gdzie mój dom
Nie jestem ulicznikiem, ale znam ulicę
Nie tylko z nazwy, wiele miało wpływ na moje życie
Na Wita Stwosza grałem w piłkę, jak na Karola Miarki
Na Perseusza gram koncerty, nagrywam kawałki
Na Placu Solnym spędziłem czasu najwięcej
A swoje serce zostawiłem na Wawelskiej
Na Oriona zaczynałem stawiać kroki
Do dzisiaj próbuje sobie przypominać tamte bloki
Daszyńskiego, Morcinka, Jedności Robotniczej
Siadałem tam w ostatnich ławkach wkurwiony na życie
Na Kościuszki odwiedzałem bliskich, bo szli do Boga
A na Słowiańskiej ze znajomymi przechylam browar
Weekendami spotkasz mnie na Schodowej i Parafialnej
Bo na Grodzkiej już zamknęli lokal, gdzie się czułem fajnie
Szczęście w rodzinnym mieście coraz częściej mi zagłusza
Coś co uwielbiam też, gdy na koncert wyruszam