Mikrop

Benim benliğim de kime ait, kendiliğim kimin?
Derdi bilirim ve bilir İstanbul’u kimi
Neyin endişesi beyindeki neyin sesi?
Bilin «Benim derim senden iyi» diyenleri silip
Bizim yaptığımız işte yine bi' çoğundan iyi
Çünkü gelişmemiz için içimden geleni seçip
Eserimin esiri, hâlâ yeni nesil esintisiyim
Sokağın sesi, ortaları kesin
Karaköy iskelesindeki sabahın sesi
«Nesin?» bile diyemesin rezil olanları geçin
Buna göre nasıl biçimlenir içim?
Hiçim içime oturduğu için, iyi geçin, iyi seçim
Saygı duyun, buydu konu, doğru durun
Duyduğumu duyduğun bu beste gibi durum
Elimdeki kozu bitirmedim iyi bilin bunu
Elbette ki gelecektir kâbuslarımın sonu
Gözlerimin etrafında aynı çöküntü
Ve saçlarımda döküntü erken yaşımda göründü
Beklediğimiz başarı mı, huzurlu bi' ölüm mü?
Geçmişimi görür müsün, zamanımız bölündü
İleriye gider miyiz, hedefleri görür müyüz?
Ya da ölür müyüz? Sokaklar hep ölümlü
«Çok şükür» demem gerek
Hep üretmek ve savaşmak gerekli böyle
Bu aynen öyle
Sanki tek bir derdi var bu dünyanın
Burda benim yenildiğim savaş alanının içindeki ceset benim
Ne deseydik? Hangisi yeterlisiydi sanki
Hangisi yüreksiziyse orda kaldı kalbin, n’apim?
Kaybettiysen ağlayım mı n’apim?
Söyle n’apiyim?
Bu kez hâkim olan abin artı baki
Büyük trajedi yaşanan bu sokaklar mı sakin? Haydi