Düşenin Dostu Olmaz

İlham al, bu sözlerin sahibi bir hamal;
Varlığı hayal, kahramanı olmak istediğim bir masal var
Düşündükçe sulara batar benim sal, kader beni sal
Marifetle erir gönlüm, gördüm benim gören gözüm parçalar ya gönlüm
Avuçlarımda göğe doğru tuttuğum dualarım ve ömrüm yetmez dilemeye özrüm
Bak; bataklıklar üzeri ne kadar da parlak
Bak ve gör bur’dan her tarafta güzel yüzlü tuzak
Gökyüzü ne kadar yakın; Arş-ı Azam ne kadar uzak
Kendine yaptıkların ve kattıkların ne kadar vasat
Evet; bu bir aşk şarkısı
Evet; bu bir kalp ağrısı
Evet; bu nâmelerde bir yanan var, en derinden
Ah, bir bilsen, içimdeki alevi bir görsen
Yalnız ağacın çocuklarını taşladınız, öldüler
Sapanla avlanan kuşlar can çekişerek öldüler
Gözden ayrı düşeni dudaklar cümleden düşürdüler
Düşenin dostu olmadı hiç
Düşenin dostu olmaz bunu böylece bildim
İnanmasam olmaz (inanmasan olmaz beybe)
Düşenin dostu olmaz bunu böylece bildim
İnanmasam olmaz (inanmasan olmaz beybe)
Ölüm Allah’ın emri, Ankebut’ta belli
Eline tutuşturdu Sago en güzel delili
Delillerim ve deliliğim beni bu yaşıma getirdi
Sen köşene çekil, düşün seni neler bitirdi!
Başta tertemiz bir sudur yaradılış
Gün geçtikçe karmakarışır, durgun sular ani bulanır
İlk başlarda suya bakarsan ayı ve güneşi saf görürsün
Sonra güneş gider, ay kalır üzülürsün
Düşmanın buzunda donmaktansa dostun güneşi yaksın içimi
Alınan her nefes soluk yeniden yaşama dönmek gibi
Kefene sarılı tütüne benzerim; uçar dumanım aniden
Uçar bu ruh bedenden
Bu ruh bedenden uçar, geride kalan naçar
Çark-ı Felek yaman döner, ben solar, sen açar
Onlar kalır, sen göçer, menzilimiz farklılaşır;
Çok geç olmadan açıl gözüm, açıl!
Düşenin dostu olmaz bunu böylece bildim
İnanmasam olmaz (inanmasan olmaz beybe)
Düşenin dostu olmaz bunu böylece bildim
İnanmasam olmaz (inanmasan olmaz beybe)
İnanmasam olmaz
İnanmasam olmaz
İnanmasam olmaz