Hetjan á Fjallinu

Hugrekkið glampaði í augum hans
Og hendurnar hættu að skjálfa
Hátt settu marki skyldi hann ná
Hæðina skyldi hann loks sigra
Leiðina þekkti sem lófa sinn
Og lengdina vissi upp á hár
Ferðin auðveld var ásýndar
En erfiðust hugsunin sjálf
Á fjallinu miðju hann hjartað fann
Fastar slá en fyrr
Í eitt augnablik hann aftur leit
Þá angistin hetjuna greip
Vindbarinn tróndi toppnum á
Tárvotur brosti breitt
Í dag hafði hann sigrað sjálfan sig
Sína þyngstu þraut hafði leyst