Пра чорныя вочы

Цябе я шукаў сем гадоў
у моры жыцьця сумятлівым,
твой ружовы пакой, пастой,
напомню табе аб мінулым бурлівым…
…Аб днях, калі морам лілася кроў,
у якія гарэла сьвятая нянавісьць.
Страшэнная ноч пад халодным дажджом.
Нешта расьці пачало паміж намі.
Скончым песьню нашае дзівоснае яскравае дружбы.
Не, я цябе не кахаў.
Я ня бачыў цябе як жанчыну.
Помню, неяк за руку ўзяў,
што потым было, несуразна і дзіка прайшло…
Калі па лясах пасьцілаецца восень,
сеецца пах пажоўклай травы,
успамінаю нашы паходы,
малюнкі рассыплю прад тваімі вачмі.
Скончым песьню нашае дзівоснае яскравае дружбы.
Я цябе не знайшоў, не засьпеў, я пайду
ад цябе. Яе чорны агонь вачэй
у шаломным грукаце дзён я знайду.
Я пайду. Я знайду, дармо ты сьмяесься…