E L'Era Tardi

E l’era tardi, l’era tardi
In quella sera stracca
Che m'è vegnü bisogn d’un mila franc
Per quatà una trata
Dumandà mi gh’avevi vergogna
Dumandà e savé no a chi l'é…
Gh’era il Rino, l'è vera, il Rino
Suldà insema in d’i bersaglier
Ma l’era tardi, l’era tardi
In quella sera stracca
E distürbà la gent spusà de poc
Col lavurà ch’el fiaca
«La me scüsa, sciura, gh'è il Rino?
La ghe disa che gh'è il bersaglier»
El vien giò d’i scal in camisa
Mi suridi, lü nanca un vers
«Ciao, Rino, scusa, el su, l'è tardi
Ma ma in questa sera stracca
Te vedet vurevi salüdatt
E po' ciamà i bei temp de la guera, vacca!
Quant'è seret sensa murusa
Quand andavum a ciapà i ciucch…
Sì ma, Rino, gh'è un’altra roba…
Ma no, via, Rino, ciao Rino… Ohé!»
E mi’l savevi l’era tardi
Per disturbà la gent
Ciapà magari a fa' l’amur
La gent che la gh’ha i so impegn
Sì, ma em fa anca la guera insema
Sott ai bumb, cuntra i füsilàd…
Val püssé in cö un bel mila lira
In sacocia desmentegà…