Venice (Веницейская жизнь)

ვენეციური ცხოვრების სევდა და სიმძიმილი
ცხადია  ჩემთვის, დღესავით ცხადი,
ცისფერ სარკეში ცივი ღიმილით
ციმციმებს მისი უღონო ხატი.
სპეტაკი თოვლი, მწვანე ფარჩა, არსაით შველა!-
კანქვეშ  ძარღვების ცისფერი არხი.
კვიპაროსების საკაცეზე გაუკრავთ ყველა-
ჩათბუნებული, მძინარე ხალხი.
და იწვის, იწვის კალათებში სანთლების წყება-
შემოფრენილა კიდობანში დაღლილი მტრედი;
გაუქმებული თეატრის თაღქვეშ
არავინ კვდება მოკვდავის მეტი.
ისევ ელდა და სიყვარული... საშველი არ ჩანს,
სატურნის ბეჭდით დაბეჭდავენ  ყრმას ახალშობილს!
შესუდრავს ძელზე გაფენილი ჯალათის ფარჩა
სიკვდილმისჯილის მშვენიერ პროფილს.
მძიმედ ქშენ, მძიმედ, საძნელოა შენი მშვენება,-
ო, ვენეციავ, კვიპაროსოვან შუშაბანდში ისარკავ ახლაც
საწოლთან ლურჯად გადამდნარი მძივების წყებას
და მოლივლივე ჰაერის წახნაგს.
მაგრამ თითებში ვარდია თუ ქვიშის საათი,-
ადრიატიკავ, მომიტევე ამგვარი ცოდვაც!-
როგორ გავექცე, თვალციმციმა ვენეციელო,
თავაწყვეტილი სიკვდილის როკვას.
წარმავალია ყოველივე, ვესპერი ბრწყინავს.
ბნელ სარკეებში ილანდება სიშავე ფლასის
და ელოდება სუსანას მკერდი
ნაზარხოშევი ბერების ლაციცს...
(Перевод Джемала Аджиашвили)
Веницейской жизни, мрачной и бесплодной,
Для меня значение светло.
Вот она глядит с улыбкою холодной
В голубое дряхлое стекло.
Тонкий воздух кожи, синие прожилки,
Белый снег, зеленая парча.
Всех кладут на кипарисные носилки,
Сонных, теплых вынимают из плаща.
И горят, горят в корзинах свечи,
Словно голубь залетел в ковчег.
На театре и на праздном вече
Умирает человек.
Ибо нет спасенья от любви и страха,
Тяжелее платины Сатурново кольцо,
Черным бархатом завешенная плаха
И прекрасное лицо.
Тяжелы твои, Венеция, уборы,
В кипарисных рамах зеркала.
Воздух твой граненый. В спальне тают горы
Голубого дряхлого стекла.
Только в пальцах — роза или склянка,
Адриатика зеленая, прости!
Что же ты молчишь, скажи, венецианка,
Как от этой смерти праздничной уйти?
Черный Веспер в зеркале мерцает,
Все проходит, истина темна.
Человек родится, жемчуг умирает,
И Сусанна старцев ждать должна.
1920