Горад вёсак

Па завулках і бульварах
вецер скінуў долу лісце —
дагарае горад мараў,
дзе прайшло маё дзяцінства.
Паразвее вецер прысак
па закураных руінах,
і з пакінутых калысак
заўсміхаюцца ўспаміны —
гэтак цёпла і балюча,
неабачліва і шчыра.
І, падобныя да птушак,
зазбіраюцца у вырай.
А калі астыне восень,
палячу я з імі разам
і пакіну горад вёсак,
светлых сноў і добрых казак.