Zmora

Skierowała na mnie walec
Moja rodzona starsza zmora
Ktoś da wiarę?
Wielki jak chiny machiny
Państwowego aparatu
Nastawiła na mnie walec
Przeciw własnemu bratu
Przeciw własnemu bratu
Niewidzialny środkowy palec
Nastawiła na mnie walec
Wielki jak chiny machiny walec
Państwowego aparatu
Mamo tato ratuj mamo mamo tato ratuj
Niewidzialny środkowy palec
Skierowała na mnie walec
Wielki jak chiny machiny walec
Walców palców gęsty szpaler
I se poszła
Moja rodzona starsza siostra
Siłą rzeczy relacja szorstka skrzeczy oschła
Przybrała ciemne barwy głębię spojrzenia osła
Aż do złośliwości rzeczy martwych
Jej postać skąpana w ostach
Postrach słabości
Która jak na jej format
W ręku miała zbyt duże środki
Mocne karty w sercu kanty
Brak miłości i idei dobra
Zachowała się jak kij od szczotki
Wąż nie mąż lub żona stanu
Na ósmy raz pohamuj się chamu
Skierowała na mnie walec
Moja rodzona starsza zmora
Ktoś da wiarę
Wielki jak chiny machiny
Państwowego aparatu
Podała topór katu
Przeciw własnemu bratu
Wyświadczona przysługa
Tonę w nieswoich słonych długach
Czarna finansowa dziura
Kicając jak zając bawiąc się
W puszczanie baniek
Podcięła gałąź
Na której nie sama siedziała
Choćby szansa była marna
Batalia krwawa ślamazarna
Choćby taki los żabie utkał
Że szansa malutka
Jak żabie utka
Przejdę przebrnę
Choćby psim swędem
Umorusany węglem
Od przejścia nie zwiędnę
Potem okiem świeżym morskim powietrzem
Całą mózgu serca powierzchnię
Z nerwu bólu wyczerpania wywietrzę
Odzyskam swoją własną pierwszą jedyną i ostatnią przestrzeń
Zamglony szlak się przetrze
Świeżym morskim powietrzem
Odzyskam swoją własną pierwszą jedyną i ostatnią przestrzeń
Z nerwu bólu wyczerpania wywietrzę
Całą mózgu serca powierzchnię
Ktoś da wiarę?
Wiarę ktoś da?