W Weronie

Nad Kapuletich I Montekich domem,
Spіukane deszczem, poruszone gromem,
іagodne oko bіkitu
Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodw,
Na rozwalone bramy do ogrodw,
I gwiazd zrzuca ze szczytu
Cyprysy mwi№, ze to dla Julietty,
I dla Romea, ta lza znad planety
Spada — I groby przecieka;
A ludzie mwi№, I mwi№ uczenie,
їe to nie іzy s№, ale їe kamienie,
I — їe nikt na nie nie czeka!