Emek

Efil efil esiyor içimde rüzgarlar
Ne yapsam da dinmiyor bi fırtınadan hallice
Her şeyi bi çırpıda unutuyor insanlar
Buna direnmekse asla olmuyor ki dahice
Her cezayı cektim sanıp sıfırdan başladım ben
Meğer başlayan şey bi felaketmiş aslında
Bi motorun üstünde özgürlüğü tadarken
Korkmuyorum yazıyordu plastik kaskımda
Kurtulmanın yolu yokmuş burda hatalardan
Ne hak ettiyse insan onu mu yaşar hayatta?
Göğüs kafesinde kalan bi dünyanın ağırlığıyla yürümek
Kocaman bi safsata
Yazın kışın farketmiyor hep soğuktur otogarlar
Kimse demedi çekip beni de gel birazcık soluklan
Seslenişler çaresiz, beklyişler korkudan
Hep yürüdüm ben v inan hiç bir yere varmadan
NAKARAT:
Emek verip diren
Buna kilitlenip sinirlen
Beni benden iyi bilen yok
Hayalim sigaramın dumanına siner
Ama içine çeken yok