Dayan Kalbim

Yürüdüm beni çağırdıkça uzaklar
Yürüm yine sana çıktı bütün yollar
Düşündüm konuşmadığımız ne çok şey var
İçimde gitgide büyüdü yaşanmamışlıklar
Belki unuttun adımı bile çoktan
Belki vardır birileri içini ısıtan
Bense bu kara gecelerin koynunda
Üşüyorum hep yalnızlıktan
Bu kara gecelerin koynunda
Üşüyorum çok yalnızlıktan
Zaman ne çabuk geçiyor
Yüzüme vuruyor
Zoruma gidiyor
Verdiği bir umut
Onu da fazlasıyla alıyor
Dayan kalbim dayan
Bunun da bir sonu var inan
Gözlerimi açsam ve birden
Uyansam bu rüyadan
Mutlu bir son yok artık anlıyorum
Benim için bu şehirde
Vazgeçebilmek gerek bazen
Zamanı gelince
Kapalı kalsın kapıları yüzümüze
Kendi bildiğini okur hayat
Siktiret neyse
Bil ki direncim azami
Belki de ruhum bu yüzden asabi
Derinlerden gelen o çığlık seslerini
Görmzden geldim ve şimdi
Birikti bir çığ gibi
Asalet değil korkumdan bu suskunluğum
Sebebi merhametten yoksun çocukluğum
Kırık hayallerim oldu şimdi mutsuzluğum
Onun elinden olacak sanırım sonum
Ruhu yok bu devrin bıktım aynı sonlardan
Senin bi farkın var sanmıştım onlardan
Olur da belki bir gün utanırsın bunlardan
Boşver, ilk kişi değilsin bana boktan davranan