Drzewa ruszają w drogę

Niebo jest chore, las moknie, w niebie dziurawe jest dno
Popatrz, dziewczyna przy oknie siedzi i gapi się w noc
Gdy ją zapytasz co w oknie widzi, odpowie ci to:
Drzewa zbierają się w drogę, słychać po nocy ich głos
Trzeba wreszcie coś postanowić
Trzeba ludzkiej położyć kres zachłanności
Dłużej już czekać nie mogą, widząc niepewnym swój los
Drzewa zwołują się w drogę, słychać po nocy ich głos
Słuchaj no, ty, słuchaj no, ty, z tej strony rzeki
Słuchaj no, ty, słuchaj no, ty, po tamtej stronie
Chyba już czas, pora, by iść, świt niedaleki!
Gdy wyjdziecie z domów o świcie
Z domów swoich na drogę, cóż zobaczycie
Stało się przecież na koniec to, co musiało się stać
Wielkim zielonym pochodem drzewa ruszyły przez świat
Słuchaj no, ty, słuchaj no, ty, z tej strony rzeki
Słuchaj no, ty, słuchaj no, ty, po tamtej stronie
Chyba już czas, pora, by iść, świt niedaleki!
Cóż ugasi pożar, gdy cała
Studnia cierpliwości się już wyczerpała
Groźnie huczące na wietrze już nie lękają się nas
Drzewa ogromne jak wieże wchodzą przemocą do miast
Niebo jest chore, las moknie, w niebie dziurawe jest dno
Popatrz, dziewczyna przy oknie siedzi i gapi się w noc…