Kooh

تو اون کوه بلندی
که سرتا پا غروره
کشیده سر به خورشید
غریب و بی عبوره
تو تنها تکیه گاهی
برای خستگی هام
تو میدونی چی میگم
تو گوش میدی به حرفام
به چشم من
به چشم من
تو اون کوهی
پر غروری، بی نیازی، با شکوهی
طعم بارون، بوی دریا، رنگ کوهی
تو همون اوج غریب قلّه هایی
تو دلت فریاده امّا بی صدایی
تو مثل قلّه های مه گرفته
منم اون ابر دلتنگ زمستون
دلم میخواد بذارم سر رو شونه ت
ببارم نم نم دلگیر بارون
تو اون کوه بلندی
که سر تا پا غروره
کشیده سر به خورشید
غریب و بی عبوره
تو تنها تکیه گاهی
برای خستگی هام
تو میدونی چی میگم
تو گوش میدی به حرفام
به چشم من
به چشم من
تو اون کوهی
پر غروری، بی نیازی، با شکوهی
طعم بارون، بوی دریا، رنگ کوهی
تو همون اوج غریب قلّه هایی
تو دلت فریاده امّا بی صدایی