Sommerregen

Wieveel Daag weern wi tosaam,
Wieveel Stünn dorvun weern logen,
Wie oft hem wi tosaam lacht,
Wie oft harn wi beide Krach.
Wi harn Koffer vull mit Sorgen,
Un een Tokunft ohne Morgen,
Wi weern jung un levten frie
Un mit Phantasie.
Wi hem vuneenanner lehrt,
Wi hem vuneenanner tehrt,
Wie oft hem wi uns verwöhnt,
Wi hem streden un uns versöhnt.
Wi hem wußt, dat kunn nich gahn,
Weern solang dat güng tosaam.
Un mitmol weer allns vörbi,
Doch oft wünsch ick mi:
So een Sommerregen
Noch eenmol beleben mit di.
So een Sommerstorm
Noch eenmol tosaam mit di,
Nix anners wünsch ick mi.
As de Tieden keem un gungen,
Bleem de Sommer naher stumm.
As een Lüchtturm ohne Füer
Keem ick na de Tied mi vör.
Ick heff wußt, dat kunn nich gahn,
Doch weer’ck geern mit di tosaam.
Ick heff wußt, dat geiht vörbi,
Doch oft wünsch ick mi: