Hüzzam Sevda

Sen baharı ertelenmiş boynu bükük karanfil
Gücenmiş bir şarkısın sen yol ayrımında
Sonuncu bahar olsaydın sonbahar değil
Keşke böyle bitmeseydi bu hüzzam sevda
Bir gün anlarsın hayaal kurmayı
Beklemeyi ümit etmeyi
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi
Lanet edersin yaşadığına
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın
Ozaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden
Seni sevdiğimi o gün anlarsın
Yine girdim bulutuna yalnızlığın sensizliğin
Aç kurt gibi üzerime yine saldırır hüzün
Karanlığın kollarında sayıklayan gece gibi
Yine gizlenir ay, yine belirir güzel yüzün
Dallarımı insafsızca
Söküp kıran bu fırtına
Sevdamıza çöken kışın
Çığ düşüren kar sesidir
Çığ düşüren son kar sesidir
Eğer bir gün mezarda
Kırmızı bir gül açarsa
Gözyaşlarım yaprağında
Yaprağında çiy tanesidir
O şiirler tek başına okunmuyor
Gel yalvarırım
Ve o şarkı söylenmiyor sen olmayınca
Dönüp de gelirsen diye herşeye rağmen
Huysuz bebek
Anahtarın o paspasın altında hala