Ludzie na miarę

Posiadam cechy mego protoplasty
Większy samarnik, nadwaga tłuszczu i żywej tkanki
Budowa fraszki, swój bagaż biorę na chude barki
Wbijam się w głowę jak zadra, użyj swej wyobraźni
Są pozamykani w akwariach
Gdzie minął czas, juwenalia — zamknięta brama, jej alias
Po studiach tyra na zmiany, zdarte kolana i zdrada
Nie widzi Bóg ani Allah, trzyma rodzinę i kwadrat
Wybuchowa mieszanka tworzy tu patologię
Proste kły na froncie, studiował jak on stomatologię
Ojciec pompował w niego własne ambicje i forsę
Nie ma rodzinnych zdjęć, aparat leży gdzieś w kącie
Może jestem zimnym chamem, zimnym od potu
Kto bez winy, pierwszy rzuci kamień w centrum dramatu
Życie — fundament to potrzeba wynalazku
Przekraczamy wciąż granice, chcąc poprawić sobie nastrój
Tworzymy ludzi na miarę
Gdzie milczy stary testament i milczy nowy testament
Tworzymy ludzi na miarę
Wciąż działa stary zegarek, chociaż musimy iść dalej
Tworzymy ludzi na miarę
Gdzie milczy stary testament i milczy nowy testament
Tworzymy ludzi na miarę
Wciąż działa stary zegarek, chociaż musimy iść dalej
Wielkie umysły grzebią w genomach zarodków
Czy to dalej ewolucja jest, czy zabawa w Boga
Eliminując słabe punkty od przodków
Choć to jest jutra pieśń, to i tak nie nasza droga
Świadomość błędu wpływa na nasze wybory
Siła postępu czyni z nas upośledzonych
Kiedy plany nam nie wyjdą, pchamy je w dzieci
To choroby pierwszy syndrom, której nie da się wyleczyć
Chcę popełniać błędy
Od porażek do bolesnych lekcji, po status zwycięzcy
Wciąż popełniam błędy Nie wymażę tego, wierz mi, nie nauczył mnie podręcznik
Jak myśleć, mama i tata przekazali iskrę
Błyśnie na końcu świata wśród miliardów istnień
Gdzie natura nie ma brata, pęknie wieża ciśnień
Chcemy zapomnieć o swych wadach, mając bliznę
Tworzymy ludzi na miarę
Gdzie milczy stary testament i milczy nowy testament
Tworzymy ludzi na miarę
Wciąż działa stary zegarek, chociaż musimy iść dalej
Tworzymy ludzi na miarę
Gdzie milczy stary testament i milczy nowy testament
Tworzymy ludzi na miarę
Wciąż działa stary zegarek, chociaż musimy iść dalej