Atlantis

In de nacht Atlantis, er was geen ander plan
Iemand die je doet geloven dat hij maar passant is
Als iedere andere man, iedere andere man
In de nacht Atlantis, zonk terug naar waar ik van kwam
Heel m’n geest tot de zon hem brandt
In de morgen kan ik er voor zorgen dat ze me horen tot de ondergang
In de nacht Atlantis, tot we zinken met wie blijven ook zonder belang
Al een tijdje on my mind, al secondes lang
Hoe kan het dat er een kant is
In iedereen die gesticht door angst is
En hoe blijf je ervoor niet bang
Als alles niet altijd en precies in balans is
Duiken onder ik heb deep love
Die erkenning erken ik niet, het is liefde die vervalst is
Duiken onder voor als ik zelf wil zo lang
Overleven wel op wat er in ieder geval is
Heel m’n mind tot de hemel called is nog weinig zeker, blijf gezegend dat ik
geven kan
In de, in de nacht Atlantis
Ik wil alleen zijn, met mijn sane verstand
Als ik afgerekend wordt, pak jij de steen in je hand?
Of kijk je of je mij verdedigen kan
Als je zegt wat je opgelegd is, meen je het dan?
Of besef je nooit de reden ervan (nooit de reden ervan)
In de nacht Atlantis, er was geen ander plan
Iemand die je doet geloven dat hij maar een passant is
Als iedere andere man, iedere andere man
In de nacht Atlantis, zonk terug naar waar ik van kwam
Heel m’n geest tot de zon hem brandt
In de morgen kan ik er voor zorgen dat ze me horen tot de ondergang