Birileri

Sırtıma saplanan hançer
Yine kaldım Araf ta, bir dal ver
Gururuma konduramam ben
Tüm derdimi alnıma yazdın, ayazdayım
Nefesim kesildiği gün benliğimin ezildiği
Her yerim toz duman, gör ellerimin rezilliği
Doğduğum belli, ancak yaşadığım kesin değil
Beyaz bir tuvaldeki en minimal resimdeyim
Yazmak için değil, harbi fedakârlık
Canım yandıkça abilerden sigaralar çaldım
Ne bir dost vardı, şimdi ne bir insan kaldı
Yukarı bağırsam bıyıktı, aşağısı balçık
Kapı orada görmüyor musun? Ceketini al, çık!
Benim hayatımı mahvedemez sıradan bir kancık
Sinirlenip ellerimle yumruktan bir sancı
Sinirlerim evlerinde otursun birazcık
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda evden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda senden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?
"Sen yaz." dediler, "Neden?" dedim, durdum
Yazmak seni var edecek, düşünme hiç, kurtul
Güdümlendi ruhum, kalem sanki parçam oldu
Geceyle beslenip gündüze bir karanlık oldum
Çok sevdiğim öğretti nefret etmeyi
Sevgiyi öldürmek için kalbe dikte etmeyi
Beyne umut yerine ölüm yüklü tohum sermeyi
Güven aptalların işidir oğlum unut her şeyi
Kahır menşeim oldukça ağır geçmişim
İnsanı canım bilmişim, "Bu hata değil." demiştim
Kendime bir zamanlar, geçmiş zamanlar
Yarını bekliyordum ki geçmiş zamanlar
Ettim feragat insani yanımdan böyle
Masamda dolu bir silah var acil durumda çare
Omzumda meleklerden bir soldaki kaldı
Diğeri gitti bir gün dayanamazdı hâle
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda evden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda senden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda evden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?
Emek veren ben, devrilen ben
Ruhum çok uzaklarda senden
Beni birileri çaldı benden
İzi bile yok, neredeyim?